من نه این منم، پُر جنب و جوش و پُر انرژی، پُر خنده و سر خوش، خوش خیال و خوش بین، سهل انگار و بیخیال، فارغ از گذشته و آینده ی سیاه و مبهم. 

من معنای تعلیق را خوب میفهمم!

هرگز نه فاصله ام از آسمان را دانسته ام، نه ارتفاعم از زمین و نه مرز ِ شخصیتهای بی تفاهم ِ ناهماهنگم را ...

نوشته های زرد ِ من در روزهای سبز و سفید ِ بهار و تابستان و زمستان، تلالؤ ِ سرخ نوشته های پاییزیم هستد ... آب و آتش .... اشکهای آتشین ِ پاییزی ِ من ....

پاییز، طرحیست نمیه کاره از شاخه های آرزو بر درخت خاطرت و برگهای خشکیده ی آرزوهای من ...

و خدای ِ انتقامجویم، که هوهو کنان لابه لای شاخ و برگ زندگیم چرخ میزند .... و حاصل این دست نوازش تنها لرزه است براندام ِ آرزوهای کال ِ من ...

تجربه های ماندگار .... شروعهای پر افتخار و پایانهای پُر درد .... رازهای سر به مُهر .... پاهای خسته ی ایستاده .... همه و همه  آیه های الهه بودن من اند ... الهه ی پاییز ...

با این همه هرگز فراموش نکن، معشوقه پاییز هم، بنده ی رو به زوال ِ توست پروردگار ِ دل شکسته ی من !...!

!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!...!

دخترونه ها در تاریخ ِ شنبه 20 مرداد 1386 برای همیشه به گل صحرا منتقل شدن. این جا به جایی دلایل ِ خاص ِ خودشو داشت اما مشکلاتی که پیش اومدن فرصت توضیح رو ازم گرفتن.

مهربونای نیمه با وفایی که بیخبر موندن اینهمه وقت، همین روزاس که زندگی ِ من به روال ِ نیمه عادیش برگرده. هم تو ضیح میدم، هم جبران میکنم.

رها، آرام، تینا، حورا، شادی، سمانه، حامد، سیاوش، محمد و بقیه ی مهربونایی که این مدت ایمیلها و آفها و پیغاماشون بیجواب موند امیدوارم ببخشن و به حساب ِ سهل انگاری نذارن.

من معذرت.

خُب؟؟

هی هزتم! بزرگ شده ام ....

حتی بدون ِ تو ...

خدای من!
تو اگر مهربانی، 
تو اگر بخشنده ای،
تو اگر خدایی،
تنها جعبه ای رنگ ِ مرغوب به من بده و قلم موی خوش دست!
نقاش ِ سر نوشت ِ من، تنها منم !...!